กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....มีสุนัขอยู่ตัวหนึ่ง
มันเป็นเพียงสุนัขจรจัดธรรมดา
...อยู่มาวันหนึ่ง..
มันได้เจอกับเห็บน้อยโดยบังเอิญ
ด้วยความที่มันไม่เคยรู้จักเห็บมาก่อน
มันรู้สึกตื่นเต้น...ดีใจ...
ตั้งแต่วันนั้น...มันสัญญากับเห็บน้อยว่า
...เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป...
...เราจะไม่ทอดทิ้งกันและกัน...
.........
....
ทั้งคู่ต่างเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ไม่เคยทอดทิ้งกัน
สุนัขไปไหน...เห็บน้อยก็เกาะไปด้วยทุกที่
...วันเวลาผ่านไป..สุนัขเริ่มผ่ายผอม...
สุนัขรู้ตัวมาโดยตลอดถึงสาเหตุที่มันผอม
...เห็บต้องดูดเลือดเป็นอาหาร...
สุนัขยอมทนเจ็บเพื่อแลกกับบางอย่าง
..."มิตรภาพ"...
คำมั่นที่เคยสัญญากันไว้ตั้งแต่ต้น
...
...เห็บน้อยยังคงดูดเลือดต่อไป เพียงเพื่อยังชีพตน..
โดยไม่เคยถามสุนัขสักคำว่าเจ็บไหม
....
และแล้ว...เมื่อสุนัขเหลือเลือดเพียงหยดสุดท้าย
จึงได้ตัดสินใจบอกกับเห็บน้อยว่า
"เราคงเป็นเพื่อนกับเห็บน้อยต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ"
"เราไม่สามารถจะดูแลเห็บน้อยได้"
"เราไม่ดีพอ"
...เห็บน้อยได้แต่นิ่งไปกับคำพูดของสุนัข...
ณ ตอนนี้ สุนัขไม่เข้าใจว่าเห็บน้อยคิดอะไรอยู่ รู้แต่เพียงว่า
เห็บน้อยกำลังถอนปากจากตัวผิวหนังของตน
และกระโดดข้ามไปหาสุนัขตัวใหม่ที่เดินผ่านมา.......
.....................................................
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
เป็นการยากที่จะเลือกคบใคร
หากเลือกแล้ว ทำให้เราต้องอยู่กับความเจ็บปวด
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง
...ว่าจะทนเจ็บ เพื่อชีวิตคนอื่น
...หรือเลือกที่จะใช้ชีวิตของคุณ....ด้วยตัวคุณเอง
