กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....มีเห็บน้อยอยู่ตัวหนึ่ง
มันเป็นเห็บที่อยู่ตัวเดียวมาโดยตลอด
...อยู่มาวันหนึ่ง..
มันได้เจอกับสุนัขโดยบังเอิญ
ด้วยความที่มันไม่เคยรู้จักสุนัขมาก่อน
มันรู้สึกตื่นเต้น...ดีใจ...
ตั้งแต่วันนั้น...มันสัญญากับสุนัขว่า
...เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป...
...เราจะไม่ทอดทิ้งกันและกัน...
.........
....
ทั้งคู่ต่างเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ไม่เคยทอดทิ้งกัน
เห็บน้อยอยากไปไหน...สุนัขก็อาสาให้เกาะไปด้วยทุกที่
...วันเวลาผ่านไป..เห็บน้อยรู้สึกอึดอัดและเกรงใจ...
เห็บน้อยรู้ตัวมาโดยตลอดว่า
...เห็บต้องดูดเลือดเป็นอาหาร...
เห็บน้อยรู้สึกทรมานใจทุกครั้งที่ดูดเลือดสุนัข
จึงยอมฝืนไม่ดูดเลือดสุนัขเพื่อแลกกับบางอย่าง
..."มิตรภาพ"...
คำมั่นที่เคยสัญญากันไว้ตั้งแต่ต้น
...
...สุนัขยังคงใช้ชีวิตตามปกติ..
โดยไม่เคยถามเห็บน้อยสักคำว่า
...อึดอัดมั้ยที่ต้องอยู่แต่กับสุนัขตลอดเวลา...
....
และแล้ว...วันหนึ่ง
ขณะที่เห็บน้อยกำลังจะหมดแรงเนื่องจากไม่ได้กินอาหาร
เห็บน้อยจึงยอมฝืนใจตนและตัดสินใจจะดูดเลือดสุนัข
...เพียงเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไป...
ณ ตอนนั้น สุนัขได้บอกกับเห็บน้อยว่า
"เราคงเป็นเพื่อนกับเห็บน้อยต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ"
"เราไม่สามารถจะดูแลเห็บน้อยได้"
"เราไม่ดีพอ"
...เห็บน้อยได้แต่นิ่งไปกับคำพูดของสุนัข...
ณ ตอนนี้ เห็บน้อยไม่เข้าใจว่าสุนัขคิดอะไรอยู่ จึงเข้าใจว่า
ตนเป็นต้นเหตุทั้งหมด
เพราะตนเอาแต่เกาะหลังสุนัข
เพราะตนดูดเลือดสุนัข
สุนัขจึงขับไล่ตนอย่างสุภาพด้วยคำพูดดังกล่าว
......
เห็บน้อยฝืนใจครั้งสุดท้าย ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด
ดีดตัวออกจากสุนัข โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
จะเจอกับอะไรข้างหน้า
..ขอแค่ให้สุนัขสบายใจขึ้นก็เพียงพอ..
...........
เห็บน้อยจากไปแล้ว แต่มีสิ่งหนึ่งที่สุนัขไม่เคยสังเกตุเลย
ยังมีเห็บอีกมากมายอยู่บนตัวสุนัข
.....................................................
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
เป็นการยากที่จะเลือกคบใคร
หากเลือกแล้ว ทำให้เราต้องอยู่กับความเจ็บปวด
ซึ่งทำให้คุณตัดสินใจจะจบทุกอย่าง
จงแน่ใจว่าความเจ็บปวดนั้นเกิดจากคนที่คุณรัก
...หาไม่แล้ว...คุณจะสูญเสียคนที่รักคุณไปตลอดกาล
