2008/Feb/08

พี่คะ..ซื้อกุหลาบสักดอกมั้ยคะ 

เสียงของเด็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางผู้คนที่เหมือนไม่ได้ยินเสียงนั้นเลย ต่างคนกำลังสนใจอยู่กับอาหารที่อยู่ตรงหน้าตนเท่านั้น  

ไม่เอาน้อง..พี่จะกินข้าว 

ไม่เอา..ไปไกลๆเลยไป 

น่ารำคาญ..ไปทางโน้นเลยไป 

น้อง มานี่หน่อย พี่ขอซื้อดอกไม้หน่อย 

ขอบคุณมากค่ะ เด็กน้อยกล่าวขอบคุณด้วยแววตาเศร้า 

แม้จะเป็นสิ่งที่ผมพยายามช่วยเด็กน้อยคนนี้ แต่ก็คงไม่ทำให้เด็กสาวคนนึงมีชีวิตที่ดีขึ้นไปกว่านี้ได้ แต่ยังไงก็คงทำให้น้องคนนี้มีเงินซื้ออาหารประทังชีวิตต่อไปได้ 

วันวาเลนไทน์ ผมมีโอกาสได้ไปกินข้าวกับเพื่อนๆ ที่ร้านอาหารร้านเดิมตามประสาคนโสด ขณะกำลังมองแสงสะท้อนของดวงจันทร์ที่กระทบกับผิวน้ำเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงเล็กๆ คุ้นๆ หูแว่วมาแต่ไกล 

พี่คะ..ซื้อกุหลาบสักดอกมั้ยคะ 

น้อง พี่ขอซื้อกุหลาบหน่อย ผมตะโกนเรียก 

ขอบคุณมากค่ะ เด็กน้อยกล่าวขอบคุณ โดยที่แววตายังแฝงไว้ด้วยความเศร้าเช่นเดิม 

น้องๆ มาทางนี้หน่อย ชายกลางวงเหล้าคนนึงตะโกนเรียกจากมุมร้าน เด็กน้อยเดินไปหา และชายกลุ่มนั้นก็คุยกับน้องคนนั้นอยู่นาน แล้วก็ได้ยินเสียงเด็กน้อยคนนั้นหัวเราะ  

..ในที่สุด ผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะจากเด็กน้อยคนนั้น ผมนึกว่าเค้าจะไม่มีวันที่จะมีความสุขซะแล้ว อ่อใช่ คงเป็นเพราะวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ คงมีคนซื้อดอกไม้เยอะเลยมีความสุข... อืม ผมได้ยินเสียงหัวเราะของน้องเค้าแล้วพลอยมีความสุขไปด้วยจริงๆ 

..........................

...................

................ 

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วาเลนไทน์อีกแล้ว วันนี้บังเอิญผมต้องนัดทานข้าวกับลูกค้าที่ร้านเดิมพอดี ผมเกือบจะลืมเด็กคนนั้นไปแล้ว  แต่แล้ว 

พี่คะ...ซื้อกุหลาบสักดอกมั้ยคะ 

ผมจำเสียงนี้ได้ในทันที มันเหมือนมีความผูกพันยังไงไม่รู้ ผมมองตามเสียงนั้นไป ใช่..เป็นเด็กน้อยคนเดิม แต่ที่เปลี่ยนไปคือ ใบหน้าและรูปร่างที่ผ่ายผอมอย่างมาก ท่าทางน้องเค้าต้องอดมื้อกินมื้อแน่ๆ ผมช่วยอะไรน้องเค้าไม่ได้จริงๆ นอกจากซื้อดอกไม้ที่เค้านำมาขายให้ทุกครั้ง 

ขอบคุณมากค่ะ เสียงขอบคุณที่เอ่ยออกมา และคงจะปนด้วยความเศร้าเช่นเดิม ผมคิด 

คิกๆๆๆ เด็กน้อยหัวเราะ 

อ้าว...นี่เด็กคนนี้กำลังมีความสุขอยู่หรอกเหรอ เราก็นึกว่าเค้าต้องลำบาก ไม่น่ามองคนจากภายนอกเลยเรา เฮ้อ คิดมากอยู่ได้ตั้งนาน เป็นอีกครั้งที่ผมมาทานอาหารร้านนี้แล้วต้องยิ้มอย่างมีความสุขกลับไป 

.........................

................

............ 

เลยกลายเป็นธรรมเนียมไปเลย ทุกวันวาเลนไทน์ ผมจะต้องมาทานอาหารที่ร้านนี้ เพื่อที่จะอุดหนุนดอกกุหลาบของเด็กคนนี้ ครั้งนี้ผมพยายามมองหาเธอ แต่ไม่เจอ คงเพราะว่ายังไม่ถึงเวลาเธอเดินมาขายมั้ง ผมก็เลยนั่งคุยกับเพื่อนๆ ต่อไป 

............... เอ๊ะ นี่ร้านจะปิดแล้ว ผมยังไม่เห็นเด็กน้อยคนนั้นมาเลย ผมอดเก็บความสงสัยไม่ได้แล้ว เลยไปถามจากเจ้าของร้าน ซึ่งเค้าน่าจะเคยเห็นเด็กคนนี้บ้าง  

อ่อ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ขายดอกกุหลาบใช่มั้ย 

ใช่ครับ เธอไม่มาขายแล้วเหรอครับ ผมถาม 

...........ผมว่าคุณอย่าไปสนดีกว่า 

ผมแค่อยากรู้น่ะครับ ผมเริ่มสงสัย 

คือ...น้องเค้าตายไปตั้งแต่ปลายปีที่แล้วน่ะ 

..........  

ผมมารู้ความจริงต่อมาว่า น้องเค้าถูกคนในวงเหล้าปีก่อนโน้น มอมยา และยาที่ใช้ก็คือ ไนตรัสออกไซด์ หรือ ก๊าซหัวเราะ นั่นเอง ยาตัวนี้จะใช้ในวงการทันตแพทย์โดยใช้กับคนไข้ก่อนที่จะถอนฟัน และการใช้งานอีกอย่างของมันก็คือ ป๊อบเปอร์ ผู้ที่สูดดมจะมีการอาการคล้ายคนเมา และอาจทำให้สลบได้ในที่สุด 

ครั้งแรกที่ผมเห็นเด็กคนนั้นหัวเราะ นั่นไม่ใช่การหัวเราะของเค้าจริงๆ แต่เกิดจากฤทธิ์ของสารตัวนี้ที่คนในวงเหล้าวันนั้นให้น้องเค้าสูดเข้าไป และหลังจากนั้นน้องคนนั้นก็ถูกพาไปข่มขืน และติดเชื้อเอดส์ในที่สุด ครั้งล่าสุดที่ผมเห็นน้องเค้า เค้าได้รับเชื้อแล้ว และก็ติดเจ้าสารระเหยตัวนี้ด้วย เค้าถึงได้หัวเราะอยู่ตลอดเวลา 

......ทุกวันนี้ ผมยังไปทานข้าวร้านเดิมนี้อยู่ มองแสงจันทร์เดิมๆ และคิดเสมอว่า การตัดสินคนจากสิ่งที่ตนเห็น มันไม่เกิดผลดีใดๆเลย.....

หมายเหตุ* เค้าโครงเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจาก แววตาของอากาศ ของ คุณปาม ขอบคุณมากนะคร้าบบบ 

 

edit @ 10 Feb 2008 13:07:09 by nork

Comment

Comment:

Tweet


ทั้งช็อคทั้งสะเทือนใจจริงๆ...
#27 by [AdeLiNe] At 2008-02-10 20:29,
อ่านแล้วขนลุกเลยอ่ะ

คนเราหนอ tongue
#26 by •SH!N*z• At 2008-02-10 19:16,
โอ๊ย มันจะเศร้าเกินไปแล้วววว
#25 by ขุนกระบี่ At 2008-02-10 19:02,
หัวเราะตายเพราะปอปเปอร์!!!

อันนี้น่าอนาถมากๆครับ - -''

เป็นเรื่องเศร้ารับวาเลนไทน์ที่ดีครับผม ... ให้มีความรักต่อทุกคนบนโลก
#24 by At 2008-02-10 14:56,
เวรกรรม wink
#23 by iDoi* At 2008-02-10 02:42,
เศร้าจัง..
#22 by ˚ ◦ ˚◦ MeMi ◦˚ ◦ ˚ At 2008-02-10 01:42,
อ่านแล้วก็สะท้อนสังคมไทยทุกวันนี้จริงๆ

มันเป็นสังคมที่ไม่น่าอยู่ขึ้นทึกวันๆๆ ....
สะเทือนใจบอกไม่ถูก ...
#20 by lullscreen At 2008-02-09 23:56,
เรื่องจริง ??

แย่จัง ทำไมคนเรามันถึงได้...
#19 by PoY At 2008-02-09 22:27,
หักมุมมากเลย ตอนแรกนึกว่าจะเปนเรื่องที่ซึ้งๆๆแต่สุดท้ายกลับปนเศร้า คยเราก้ออย่างนี้มีสุขเศร้าปนกันไป -- ไอ้คนที่ข่มขืนทั้งหลายต้องโดนจับมายิงเป้าให้เข็ดHot! wink
#18 by ปลายฟ้า At 2008-02-09 22:23,
เศร้าจังนะคะ
เศร้า..
ทำไมถึงโหดร้ายจัง แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ยังทำได้ลงคอ
#15 by clubclash At 2008-02-09 20:13,
หัวเราะไม่ออกเลย -_-'
The attracting story..very unbelievable..but, no weird..the brutal society..thanks for sharing ka.
#13 by Nu Ching's Journal At 2008-02-09 19:14,
หมายเห็ด - แต่ทำไมต้องจบเศร้าๆด้วยนะ
#12 by Eddy At 2008-02-09 19:10,
ทุกคนล้วนต้องสู้ชีวิต ในตอนที่เราท้อแท้ ยังมีใครอีกหลายคนที่ต้องดิ้นรนมากกว่าเรา ... ขอบคุณสำหรับบทความน่าประทับใจที่เอามาฝากครับ big smile
#11 by Eddy At 2008-02-09 19:09,
O O!!!

สงสารน้องมาก
คนสมัยนี้นี่นับวันยิ่งทำเรื่องไม่คาดฝันแฮะ
Hot! Hot! Hot!
#10 by Nanapyo* At 2008-02-09 17:26,
เฮ้อ คนเราน้าดีเลวปะปนกันไปทั้งในผู้คนและตัวเอง

อ่านแล้วก็อึ้งมากเลยค่ะ เศร้าจริงๆ Hot!
#9 by ONKEY At 2008-02-09 14:39,
เรื่องมันเศร้าแหะ
#8 by naoguardian At 2008-02-09 13:49,
เศร้าจัง..
#7 by ZeNeRIA29 At 2008-02-09 13:47,

โลกใบนี้โหดร้ายนัก

Hot! แต่สุดยอดค่ะ อ่านแล้วคิดอะไรได้หลายๆอย่างปะปนกันไป
#6 by ire_u At 2008-02-09 13:12,
วนเวียน กลับไป ที่เก่า
รอคอย พบใคร สักคน
ว่างเปล่า ไม่มี แม้เงา
หลงเหลือ ความทรงจำ เจ็บปวด
#5 by |:| ShaKo |:| At 2008-02-09 12:53,
เ็ก็บค่าลิขสิทธิ์นะคุณ sad smile
#4 by parmer At 2008-02-09 11:46,
ช็อก ปน อึ้ง
เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย
#3 by Menamarea At 2008-02-08 20:37,
ชีวิตมันเศร้า..และสั้นเกินใครจะนึกได้
#2 by sebin At 2008-02-08 19:47,
อ่านแล้วรู้สึกตกใจ และสะเทือนใจ

Hot! เราเองบางทีก็หัวเราะด้วยความรู้สึกอย่างอื่นนอกจากความสุขเหมือนกันค่ะ...
#1 by nidting At 2008-02-08 19:29,