เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง สถานที่และตัวละครต่างๆ มีตัวตนอยู่จริง และโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน สุดแล้วแต่ความเชื่อของแต่ละบุคคล   

อีกคืนแล้วที่ผมต้องตื่นขึ้นมากลางดึก พร้อมกับความรู้สึกสับสน คล้ายๆ กับยังอยู่ในความฝัน ภาพที่ยังติดอยู่ในหัว มันเป็นภาพของหญิงแก่ รูปร่างผอมๆ  กำลังจ้องมาที่ผม และทำปากพึมพำ เหมือนกำลังพูดอะไรซักอย่าง แล้วก็กวักมือเรียกผมเข้าไปหา ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงเดินเข้าไปหาอย่างง่ายดาย พอเข้าไปใกล้ๆ ผมก็เห็นเธอกำลังร้องไห้.... หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้ เพราะตื่นก่อน 

ชีวิตประจำวันของผมก็เหมือนๆ กับพนักงานออฟฟิศทั่วไป ตื่นเช้า ทำงาน กลับดึก  

“ไงสายอีกแล้วนะวันนี้ ช่วงนี้ไม่สบายรึป่าว.... รู้สึกหน้าตาซีดๆ ขอบตาคล้ำด้วย” หัวหน้าเริ่มสังเกตุเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น 

“เอ่อ...นิดหน่อยครับ ผมแค่นอนไม่ค่อยหลับ” 

“ทำงานเครียดเกินไปรึป่าว... อย่าเครียดกับงานมากเกินไปนะ” 

“อาจจะเป็นไปได้ครับ เอาไว้ผมอาจจะขอลาพักร้อนนะครับ” 

สงสัยถ้ายังนอนไม่หลับอย่างนี้ คงต้องไปพักผ่อนต่างจังหวัดบ้างละ เผื่อเราอาจจะเครียดกับงานมากเกินไปจริงๆ …..แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป.... 

....ว้า... มืดจนได้ คิดว่าวันนี้จะกลับบ้านเร็วซะหน่อย ไม่เป็นไร แวะหาอะไรกินแล้วค่อยกลับไปนอนยาวเลยดีกว่า อืม....ไปหาอะไรกินแถวเยาวราชดีกว่า ของกินเยอะดี 

พอถึงเยาวราช ก็เดินหาของกินไปเรื่อย เลือกไม่ถูกว่าจะกินอะไรดี เลยเดินเลาะผ่านไปตามตรอกเรื่อยๆ แปลกแหะ...วันนี้ทำไมคนเดินเยาวราชน้อยจัง สงสัยจะเป็นวันธรรมดา เลยไม่ค่อยมีคนมั้ง เดินคิดไปเรื่อยๆ ก็ต้องชะงักจากเสียงทักที่สะกดเราให้เราต้องหยุดเดินและหันกลับไปดู 

“หนู.... ไปรับปากอะไรกับใครไว้ เค้ามาทวงสัญญานะ” 

ผมเสียวสันหลังวาบ กับคำพูดนี้ ไม่นึกว่าสิ่งที่เคยได้ยินมาจะเกิดขึ้นกับตัวผม  

“เอ่อ..ขอโทษครับ ผมไม่เคยรู้จักคุณน้า และอีกอย่างผมก็ไม่เคยไปสัญญากับใครด้วย” ผมกล้าๆกลัวๆ แต่ก็คุยกลับไป 

“หนูอาจจะจำไม่ได้ เรื่องมันนานมาแล้ว แต่ตอนนี้เค้ามาทวงสัญญาแล้ว” 

“คุณน้าพูดอะไรครับ สัญญาอะไรผมไม่รู้เรื่อง” ตอนนี้ผมขนลุกไปทั้งตัว นี่มันอะไรกันเนี่ย 

“จำไว้นะหนู ในชีวิตลูกผู้ชาย พูดแล้วห้ามคืนคำเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น..........” 

พูดเสร็จก็จ้องหน้าผมเขม็ง แล้วน้ำตาก็เริ่มไหลอาบแก้มของเธอ มันเหมือนในความฝันของผมเลย ...นี่มันอะไรกันเนี่ย ผมตกใจ ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนนิ่ง สักพักน้ำตาของเธอกลายเป็นสีแดง และเอื้อมมือมาที่ผม 

“ม่ายยยยยยยยยยย.........” ผมตะโกนสุดเสียง และเป็นอีกคืนที่ผมต้องตื่นขึ้นมากลางดึก กับความฝันในลักษณะอย่างนี้  

นี่มันชักจะไม่ใช่เรื่องปกติซะแล้ว แต่ผมไม่ใช่คนงมงายที่จะเชื่ออะไรง่ายๆ แต่ก็ไม่ลบหลู่ในสิ่งที่มองไม่เห็น เช้าวันนั้นผมเริ่มไปปรึกษาเพื่อนๆ และคนรู้จักว่าควรทำยังไงกับความฝันของผม 

…ต้องทำบุญไปให้เค้านะ...

...ไปหาพระ ให้ท่านรดน้ำมนต์ดีมะ...

...ลองไปดูดวงดิ เผื่อกำลังดวงตก...

...ก่อนนอน สวดมนต์รึป่าว...

...บลา บลา บลา... 

โห...ชีวิตเรามันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย เราไปทำอะไรไว้น้อ แต่จากที่เพื่อนๆแนะนำ ก็ลองไปทำดูนะ ก็มันไม่เสียหายนี่นา 

...แต่ไม่ว่าจะลองวิธีไหน ความฝันเดิมๆ มันก็กลับมาอีก... 

หลายวันผ่านไป ผมยังคงมาทำงานปกติ ด้วยสภาพร่างกายที่โทรมมากๆ  

“เฮ้ย..เป็นไง วิธีที่แนะนำไปได้ผลมั้ย” เพื่อนๆ ถามด้วยความเป็นห่วง 

“ก็...ได้ผลครับ ขอบคุณพี่มากๆ” ผมตอบไปส่งๆ เพื่อไม่ให้เค้าเป็นห่วง เพราะผมเหนื่อยกับเรื่องนี้เต็มที ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้ว 

“อ้าว...พักนี้ ยังดูเหนื่อยๆ อยู่เลย ผมใช้งานคุณหนักไปเหรอ” หัวหน้าถาม 

“เอ่อ...ผม....” 

“ถ้ามีปัญหาส่วนตัวอะไร บอกผมได้นะ หรือไม่ก็ลองพักสมอง ไปต่างจังหวัดก็ดีนะ” 

“ขอบคุณมากครับหัวหน้า” 

“ผมเป็นห่วงน่ะ เห็นพักหลังนี่ คุณเข้าสายบ่อย ทำงานก็เหม่อๆ เดี๋ยวมันจะมีผลเวลาประเมินเงินเดือนน่ะ” 

“ครับ หัวหน้า” ผมพยักหน้ารับ 

พักนี้ เราก็เป็นอย่างที่หัวหน้าเค้าพูดเหมือนกัน แต่จะทำยังไงดีล่ะ ในเมื่อความฝันนี้มันก็ไม่ยอมหายไปซะที ผมต้องหาทางทำอะไรสักอย่างแล้ว ก่อนที่ทุกอย่างมันจะเลวร้ายไปกว่านี้ 

คืนนี้ ผมพยายามไม่นอน จะได้ไม่ต้องฝันเรื่องบ้าๆ นี่อีก 

......

...  

“หนู...ช่วยอะไรชั้นหน่อยสิ” เสียงเย็นๆ ที่ลอยมาเข้าหูผม 

“มีอะไรให้ช่วยครับ”  

“ช่วย....มาเป็นพวกเดียวกับชั้นที......”   

ผมเริ่มรู้สึกว่าเหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว และก็เป็นอย่างที่คิด คุณยายเริ่มร้องไห้ และเดินเข้ามาหา พร้อมกับยื่นมือมาจับแขนผม ผมพยายามสะบัดออก แต่เรี่ยวแรงคนแก่ทำไมมันเยอะอย่างนี้ 

“ผมยังไม่อยากตาย..........” สิ้นเสียงตะโกน ก็มีกลุ่มควันพุ่งมาห่อหุ้มตัวผม  

...ทำไมมันอึดอัดอย่างนี้ นี่เราจะต้องตายจริงๆ เหรอเนี่ย… 

ผมรู้สึกเหมือนร่างผมค่อยๆ ลอยขึ้นไปในอากาศ ผมมองดูตัวเองในตอนนี้ ทำไมร่างกายผมไม่เหมือนเดิม แขนขาผมทำไมมันเปลี่ยนรูปร่างไป ทำไมตัวผมเป็นสีแดง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับผม ขณะที่ผมกำลังงงๆ ก็มีเสียงเรียกผมดังขึ้น 

“มัวแต่ทำอะไรอยู่ เรดเรนเจอร์ นี่ไม่ใช่เวลาโอ้เอ้นะ เราต้องรีบไปช่วยชาวโลก” เสียงคุ้นๆ เหมือนคุณยายคนนั้น แต่ตอนนี้เค้าอยู่ในชุดยูนิฟอร์มเดียวกับผม ‘พิ้งค์เรนเจอร์’  

ใช่แล้ว ผมลืมไปสนิทว่าผมแอบหนีมาอยู่บนโลกโดยปลอมตัวเป็นหนุ่มออฟฟิศ และ พิ้งค์เรนเจอร์ ปลอมตัวเป็นยายแก่ เพื่อคอยช่วยเหลือมนุษย์โลก.......ไม่ได้การ เราต้องรีบไปช่วยพิ้งค์เรนเจอร์แล้ว

..................................................

“ลูก........นี่มันแปดโมงครึ่งแล้วนะ…ไม่ไปทำงานเหรอ” 

O_o !!  กว๊ากกกก... สายอีกแล้วเรา โดนหักเงินเดือนแน่เลย  T T

edit @ 29 Oct 2007 15:41:26 by nork