…สยอง สังหารหมู่นักศึกษา...
…ฆ่ารัดคอชายหนุ่มนิรนาม ดับอนาท...
...สุดสลด ย่างสดพ่อแม่ลูก...
สังคมทุกวันนี้ การเข่นฆ่าเป็นเรื่องที่ทำกันได้อย่างง่ายดาย ความตายหลากหลายรูปแบบรายล้อมอยู่รอบตัวเรา รอเพียงเวลาที่จะเจอกับเหยื่อ ผู้ซึ่งอ่อนแอกว่า..และไร้ซึ่งหนทางรอด ความตายเป็นทางเลือกเดียวที่สมควรได้รับ...... หรือเพียงความตายนั้นเป็นการหยิบยื่นให้จากพวกจิตตก
..............................................
ด้วยอาชีพของผม ทำให้ผมและครอบครัวจำเป็นต้องย้ายที่พักอยู่เป็นประจำ บ้านไม้หลังใหญ่ 2 ชั้น ติดกับคลอง บรรยากาศดูร่มรื่น ทำให้หวนคิดถึงบ้านสมัยวัยเด็กของผม ถึงแม้จะคับแคบกว่านี้ซักหน่อยแต่ก็กรุ่นไปด้วยไออุ่นจากสายสัมพันธ์ของครอบครัว พ่อ แม่ และตัวผม ทว่าตอนนี้ เหลือเพียงตัวผมเท่านั้น
“คุณคะ...ไม่รีบมาเก็บของ เดี๋ยวจะมืดซะก่อนนะคะ” เสียงตะโกนเรียกดังมาไกลๆ
“ฝากเก็บของลูกๆไปก่อนนะ เดี๋ยวผมตามเข้าไป” ผมตะโกนกลับพร้อมกับเดินไปรับเจ้าตัวน้อยจากเพื่อนบ้านใหม่ หญิงชราที่ดูเหมือนจะเข้ากับเจ้าตัวน้อยของผมได้ดี
..........................
...................
.........
...ข่าวด่วน นักเรียนจำนวนมากท้องร่วงรุนแรง คาดว่าถูกวางยาในอาหาร ขณะนี้กำลังสืบหาสาเหตุที่แน่ชัด ความคืบหน้าจะรายงานให้ทราบต่อไป....
“คุณคะ..ดูสิ คนสมัยนี้น่ากลัวจังเลย ขนาดเด็กก็ไม่เว้น”
“แหมคุณก็อย่าเพิ่งไปสรุปอย่างนั้นสิ อาจจะเกิดจากอาหารเสียเป็นพิษก็ได้.... ใครมันจะใจคอโหดร้ายขนาดนั้น” ผมพยายามค้านอย่างเป็นกลาง
“ก็ขอให้มันเป็นอย่างที่คุณพูดก็แล้วกัน...ชั้นแค่....” แล้วก็เงียบไป
................................
....................
........
“คุณคะ...สองสามวันนี้ไม่เห็นคุณยายข้างบ้านมาเล่นกับลูกเราเลย”
“อ๋อ... แกเคยบอกผมแล้วล่ะว่า ลูกๆหลานๆแกจะมารับไปเที่ยวกรุงเทพฯ วันสองวันน่ะ”
“งั้นก็โล่งอก..นึกว่าแกไม่สบายรึป่าว ยิ่งอยู่คนเดียวด้วย”
...........................
...............
.....
...ข่าวด่วน พบศพหญิงชราบริเวณท่าเรือริมคลองxxx สภาพศพถูกตีด้วยของแข็งบริเวณท้ายทอย คาดว่าเสียชีวิตมาไม่ต่ำกว่า 3 วัน...
“คุณคะ...เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ คุณยายข้างบ้านถูกฆ่าตาย” เสียงละล่ำลัก ปนความตกใจผ่านทางสายโทรศัพท์
“เดี๋ยวนะ...คุณสงบสติอารมณ์หน่อย คุณยายที่ไหน ผมเพิ่งไปส่งคุณยายที่บ้านช่วงบ่ายๆ วันนี้เอง” ผมพยายามอธิบาย
“....แต่ว่า..เอ่อ... ชั้นขอโทษค่ะ พอดีเพิ่งฟังข่าวมาน่ะค่ะ ก็เลยนึกว่า...” เธอตอบกลับ
“ผมว่าคุณคิดมากเกินไปน่ะ..ไม่มีอะไรหรอก...อ้อ วันนี้ผมมีประชุมดึกนะ ไม่ต้องรอทานข้าว เดี๋ยวผมซื้อผลไม้ในตลาดไปฝาก” ผมพยายามพูดให้เธอคลายความเครียดลง
.................................
..................
........
“กลับมาแล้วจ้าที่รัก...” ผมเรียก พลางสงสัยว่าทำไมไม่ยอมเปิดไฟ ปล่อยให้บ้านมืดขนาดนี้
...ไม่มีเสียงตอบใดๆ... ผมเริ่มเอะใจ รีบเปิดสวิตช์ไฟ แต่เปิดไม่ติด ผมเริ่มรู้สึกว่าต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ ผมรีบวิ่งไปตามห้องต่างๆ พร้อมกับตะโกนเรียกแฟนและลูกของผม แต่ผลที่ได้เหมือนเดิม ไม่มีเสียงตอบใดๆ เลย ณ วินาทีนั้น ความคิดบางอย่างแวบเข้ามาในสมอง ผมรีบวิ่งไปยังบ้านคุณยายข้างบ้าน
คุณยายที่อยู่ในสภาพจมกองเลือด เหมือนถูกกระหน่ำตีด้วยของแข็ง รอยเลือดที่ลากเป็นทางทำให้ผมรู้ได้เลยว่า คุณยายต้องทรมานขนาดไหนก่อนที่จะสิ้นลม ความหวาดวิตกเริ่มแทรกเข้ามาในหัวผม ลูกผม แฟนผม พวกเค้าอยู่ที่ไหน ผมร้องเรียกและวิ่งทั่วบ้านคุณยายแต่ก็ยังไม่เจอ
...“คุณคะ...ชั้นขอโทษ”
เสียงที่ลอยมาไกลๆ ปนเสียงสะอื้น ทำให้ผมต้องสะดุดแล้ววิ่งตามหาเสียงนั้น ผมวิ่งไปจนถึงที่มาของเสียง และในที่สุดผมก็พบแฟนและลูกผม ทว่า....
เด็กน้อยที่ร่างกายไม่ไหวติง น้ำลายฟูมปาก นอนหายใจรวยริน สลับกับการกระตุก
“คุณ!!!! ทำอะไรกับลูก!!!!” ผมตะโกน อย่างคนเสียสติ
“ชั้นขอโทษ......ชั้นเป็นแม่ที่ไม่ดี”
ผมรีบวิ่งเข้าไปเพื่อที่จะแย่งเอาลูกคืนมา แต่แล้วผมก็ต้องช็อคอีกครั้ง เมื่อร่างของแฟนผมค่อยๆ ทรุดลงพร้อมกับกองเลือดที่ทะลักออกมาจากข้างหลัง เธอไม่ได้ทำอะไรลูก แต่เธอพาลูกหนีมาโดยที่ตัวเธอก็ถูกทำร้าย
“ม่ายยยยยยยยยยย!!!!!!!!!........” ผมตะโกนสุดเสียง
ผมเข้าไปกอดแฟนและลูกผม ที่ตอนนี้เป็นเพียงร่างไร้วิญญาณ และร้องไห้อย่างคนเสียสติ จับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และขณะที่ผมกำลังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
....ปึ๊กก!!!...
......................
............
....
ผมมารู้สึกตัวอีกที รู้สึกมึนๆ เหมือนโดนตีด้วยของแข็ง นี่อะไรอีก ผมถูกมัดและถูกคลุมด้วยถุงพลาสติกอีกที เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตผม
..........สติผมเริ่มลางเลือนเพราะขาดอากาศหายใจ ตอนนี้ในใจผมอยากรู้แค่เพียงว่า .....ใครเป็นคนทำแบบนี้...แล้วมาทำกับครอบครัวผมทำไม.... ก่อนที่สติจะดับวูบไป ก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอกถุงที่มัดผมอยู่
“สมควรแล้ว อย่างพวกแกต้องตายให้หมด ....ไอ้ปีเตอร์”
...............................................................
เรื่องนี้ขออุทิศให้แก่ มะ-แลง-ฉาบ 4 ตัว ที่ผมได้ลงมือสังหารไปมะวานด้วยตัวเอง จงไปสู่สุขคตินะ อย่ามาจองเวรกันเลย
edit @ 27 Apr 2008 19:22:04 by nork
